Reisverslag

Indonesië

Leonoor, 10 september 2007
Indonesië Banda Aceh

Bitterballen en Heiniken bier

Bitterballen en Heiniken bier

Na 4 maanden Aceh vond ik het wel eens tijd worden om wat van het echte Indonesië te zien! Dus stap ik zaterdag in het vliegtuig naar Medan. Ondanks mijn intenties om moskeeën en tempels in Medan te bezoeken kom ik niet veel verder dan de Starbucks in Sun Plaza mall met wat Oxfam collega’s want Simon viert zijn afscheidsfeestje in Medan. Hoe decadent kan je zijn? Ik vlieg verder naar Jakarta waar ik word opgehaald door Ridha. We eten hamburgers in een hele hippe tent met meisjes met mini rokjes! Ridha’s ouders hebben in Nederland gestudeerd en dat is duidelijk te zien in hun huis dat vol hangt met de meest lelijke Delfts blauwe bordjes en foto’s van de hele familie in Nederlandse klederdracht en pa met een accordeon. De volgende ochtend ga ik met de trein naar Yogyakarta, een mooie reis door rijstvelden en langs huisjes die opeens dakpannen hebben; in Aceh heb je alleen daken van golfplaat. In Yogya ontmoet ik Anja (die bij mij in huis woonde in Banda Aceh) en een vriendin van haar, Eva. We hebben een hotel met zwembad! Anja vraagt voorzichtig wat voor kleren we aan moeten in het zwembad en de vrouw achter de balie kijkt ons vreemd aan. Niks?! Een bikini misschien? De sfeer in Yogyakarta is zo anders dan in Banda; op straat rijden geen 4-wheel drivers en gemotoriseerde becaks met reclame maar slechts een paar oude auto’s en becaks met fietsen die beschilderd zijn met bergen en bloemen. ’s Avonds hangen de jongeren rond op straat en spelen gitaar. Iedereen is onder de indruk van mijn paar woordjes Indonesisch en als ik vertel dat ik voor een NGO werk wordt er gezegd, wat goed, bedankt! In Aceh daarentegen rekenen ze je 3 keer zo veel want daar weten ze wat een expat verdient, in wat voor huis hij woont en in wat voor auto ze zich rond laten rijden. Ik word veelal in het Nederlands aangesproken en ook op de menukaart vinden we bitterballen en heiniken bier! Het is duidelijk dat Yogya wel is veroverd door de Nederlanders en natuurlijk zijn er veel meer toeristen. De volgende morgen staan we (te) vroeg op om de opkomende zon te zien bij de beroemde Borobudur tempel. De tempel is fascinerend, groot en vol met onthoofde boedha’s. Daarna gaan we verder naar Prambanan, een groep tempels die echter ernstig zijn verwoest door de aardbeving in 2006. Daarna spelen we de toerist en bezoeken we het paleis en het waterpaleis van de sultan die 2 olifanten als huisdieren heeft. De volgende dag is het tijd om te shoppen (zodat jullie nog kans maken op andere souvenirs dan koffie en wapens) en bezoek ik ook een zilvermakerij en batik fabrieken. Verder struin ik rond op de vogeltjesmarkt waar de meest exotische dieren in kleine kooitjes verkocht worden. Je koopt er slangen en maden, vleermuizen en roofvogels, konijntjes en schorpioenen maar vooral duiven. Ondanks mijn mislukte carrière als kippenhypnotiseur sta ik versteld van de duivenmishandeling. Ik ga ’s avonds naar het Ramayana ballet dat zich afspeelt voor de Prambanan. Het meest spectaculaire is wel de scène waarin het kasteel van de boze koning in de brand gestoken wordt met zo’n groot vuur op en rond het podium dat je de warmte voelt. Wat zou de Nederlandse brandweer daar van zeggen? Donderdag ontmoet ik Cici; een oxfam collega die zwanger is en daarom vindt haar familie dat ze maar terug naar Yogya moet komen en huisvrouw moet worden. Daar is ze het zelf duidelijk niet mee eens maar ze heeft weinig inspraak. Ze draagt vandaag geen hoofddoek maar daarentegen wel een laag uitgesneden truitje en een rokje! We eten in een traditionele Javaanse warung kippentenen, kippenhoofd, kippendarmen die kunstig aan een spies gevochten zijn en drinken koffie met houtskool. Mmmm... ’s Avonds ga ik terug naar Jakarta waar Jonathan ook is. De lonely planet noemt Jakarta ‘the big durian’, en die naam is aardig op zijn plaats. Jakarta is heet, vuil en heeft weinig sfeer. We drinken wat in het koloniale Batavia café, onderuitgezakt in grote sofa’s, en waar alle muren vol hangen met foto’s van belangrijke mensen. Ooit zijn hier vast hele belangrijke deals gesloten. De volgende dag gaan we naar de botanische tuinen van Bogor. Ik word er weer in het Nederlands aangesproken en als ik zeg dat ik student ben vragen ze of ik misschien in Wageningen studeer! We gaan met de economy class trein waar we opgepropt staan tussen het zweet van vele mensen, met daartussen blinde bedelaars die een karaoke performance geven en verkopers met lelijke plastic zooi en rot fruit. Zaterdagavond gaan we op stap met wat mensen van Oxfam Indonesië, dat is immers goed voor het federatiegevoel! We drinken vodka bij het zwembad van Floor’s gigantische huis maar ze klaagt dat dat het kleinste is wat ze kan krijgen in Jakarta. En ik maar denken dat de huizen in Banda Aceh groot waren! Daarna gaan we naar een journalisten feestje waar de alcohol rijkelijk vloeit, mensen in bikini in het zwembad dansen en verliefde stelletjes in elkaar kruipen. Na een paar maanden Banda Aceh sta ik er verbaasd om maar het geeft ook een gevoel van vrijheid! De journalisten zijn niet van ons af te slaan want wij zijn super interessant omdat we in Banda Aceh werken en velen van hun door een documentaire over Aceh het land uit geschopt zijn. Na dit feestje gaan we door naar stadium, de meest hippe club van Jakarta waar we dansen tot vroeg in de ochtend. Na 2 uur slaap is het alweer tijd om terug naar Banda Aceh te gaan!

Vrijdag vieren we 50 jaar Oxfam in Indonesië en het begin van de Ramadan. De hele dag oefenen mijn collega’s voor de karaoke competitie en staan ze met de laptop accu als microfoon in hun hand heel fals te zingen! Het feestje begint met een wedstrijd behoorlijk fanatiek touwtrekken; van het grasveld is weinig over. Na wat kinderspelletjes en het eten is er de hele avond karaoke! Na het Oxfam feestje is het tijd voor een afscheidsfeestje van Alastair. Lekker dansen tot diep in de nacht! De volgende dag gaan we met onze brakke hoofdjes naar Sabang om daar de laatste zonnestralen op te doen. Nou, dat heb ik geweten, ik ben zo rood als een kreeft! Zaterdagavond gaan we op de motorbike naar kilometer nol voor de ondergaande zon. Uiteraard zijn we te laat maar we zien nog net de prachtig gekleurde lucht en daarna de sterrenhemel. We maken een vuurtje en smeden plannen om de bushpig die om ons heen scharrelt te barbequeen. Als we terug willen komen we er achter dat het licht van de motorbike het niet doet en het is echt pikkedonker en een slechte weg! Maar met een zaklamp en af en toe een goede klap op het dashboard is dat geen probleem. Maar 5 minuten later stopt de motorbike ermee, de benzine is op! Staan we daar in het donker midden in de jungle... Maar onze ingenieurs weten ook hier een oplossing voor en met het gereedschapszakje lepelen we steeds een klein bodempje benzine in een plastic flesje. En zo rijden we terug naar Iboih!

Nog een paar dagen en dan kom ik alweer terug naar Nederland. Ik heb vorige week een aantal presentaties gegeven en deze week heb ik mijn laatste interviews en moet ik mijn verslag afronden. Wat zal ik de ‘hello mister’ missen van de kindjes langs de weg, de vrienden die ik hier gemaakt heb en de zon! Maar het is ook weer tijd om naar Nederland te gaan; de Ramadan begint, mijn kleren willen wel weer een keer een echte wasmachine zien en ik wil jullie weer zien! Zaterdag om half 7 's morgens kom ik aan op Schiphol, Malaysia Airways vanuit Kuala Lumpur. Dan zullen we wel eens zien wie de echte fanatiekelingen zijn!

Liefs, Leonoor

PS Nog even een paar leuke feitjes voor de Hoevesteiners en Congo liefhebbers uit ons veiligheidsadvies.
- On average a thousand people are killed a year in the US by lightning. Only floods kill more.
- Perhaps the most lethal lightning strike ever was at a soccer match in the Republic of the Congo in Oct 1998 when 11 members of the teams were killed. (NB Congo has more lightning strikes than any other place on earth).
- Only about 10% of those struck by lightening are killed but many survivors suffer life-long severe injury and disability.

Verder rapporteert de lokale media Serambi dat schoolkinderen worden gekidnapt door geesten. Wie geloofde er niet in de geesten op Sabang? Ook werd in Pidie een leraar vermoord die beschuldigd werd van hekserij. Pas maar op!

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

Mediteren met Boeddha

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag